Beveiligd: Hallo, mijn naam is Koen

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Om deze te kunnen bekijken, vul het wachtwoord hieronder in:

Advertenties

Verjaardagsblues (bis)

Heb ik al elke dag van mijn nieuwe leeftijd moeten wenen? Ja. Zowel gisteren als vandaag was het van dat. En ja, die eerste keer gisteren om 5u ’s nachts was volstrekt belachelijk. Want dat was omdat ik al vijf volle uren jarig was en nog niemand had me een gelukkige verjaardag gewenst. “DAT IS NORMAAL IDIOOT! IEDEREEN SLAAPT OP DAT UUR!” Maar misschien ben ik gewoon niet ‘normaal’. En misschien was ik gewoon bang om vergeten te worden. Want vergeten worden, dat wil toch niemand? Zelfs niet als je eigenlijk niet jarig wil zijn. Zelfs niet als je eigenlijk al jaren behoorlijk geïsoleerd door het leven gaat en reeds door heel veel mensen vergeten bent.

En uiteindelijk werd ik niet vergeten. Er waren 27 FB-berichten (“Tiens, ik wist niet dat ik met die en die nog vriendjes was.”, “Zouden ze ook aan me gedacht hebben moest FB het hen niet laten weten hebben?”), een telefoontje van de grootmoeder (langste minuut ooit), 1 instagram DM, 11 twitter-berichten, 2 WhatsApp-berichten (waarvan 1 gezongen door de #4yo) en last but not least 1 sms (waarmee ik erg blij was, maar ook 100% had begrepen mocht ik ‘m niet gekregen hebben).

Omdat ik het meteen goed wou doen huilde ik van de eerste keer tweemaal op mijn verjaardag. Net zoals de eerste keer was de tweede keer ook in bed, maar dan ’s avonds. Ik weet alleen niet meer waarom dat was. Ik weet eigenlijk heel vaak dingen van kort geleden niet meer. Veel te vaak. Vorige week vergat ik, omdat ik opeens aan iets anders dacht, bijvoorbeeld halverwege de trap of ik nu naar beneden of naar boven aan het gaan was …

Misschien huilde ik wel omdat ik geen enkel cadeautje gekregen had. Centjes zijn uiteraard ook een cadeau, maar die zitten niet in een cadeaupapiertje. En net zo graag als ik cadeautjes met veel zorg inpak en geef aan iemand anders, pak ik ze ook graag uit. Het is iets in mijn hoofd denk ik.

Of was het omdat ik vanmorgen weer moest gaan praten en ik (weer) mijn opdrachten niet gedaan had? Maar misschien vooral omdat ik wist dat ik daarna in een leeg huis ging thuis komen. Niet dat ik mijn hart bij hen lucht of zo, maar gewoon iemand ergens in huis geeft een vorm van rust in mijn hoofd. Zo van “stel dat ik het eens niet voor mezelf zou (kunnen) houden, dan …”.

Er staat voor mij een hele week, voor het overgrote deel, alleen thuis zijn op het programma. Het klinkt gek dat ik daar zenuwachtig voor ben op mijn leeftijd, want ik kan heus voor mezelf zorgen en voor de anderen die hier nog wonen ook. En het is bijlange na niet de eerste keer, maar toch …

En ik vind dat zo ongelofelijk stom van mezelf. Moet je daar zo oud voor geworden zijn? En ik verzwijg dat dan normaal ook. Schrik voor minachting, schrik om uitgelachen te worden, schrik omdat ik niet mee kan draaien in de maatschappij zoals de rest, schrik om een etiket te krijgen, schrik om mensen teleur te stellen, schrik om alleen maar zo gezien te worden, … Schrik om niets uiteindelijk, want het zou helemaal niet mogen tellen wat anderen over je denken. En toch …

Er is veel opbouwwerk. En ik laat me meer wel dan niet onderuithalen door de golven van overweldiging. En dan is de begeleiding die ik nu krijg eigenlijk niet eens gericht op wat ik echt nodig heb zodat die begeleiding die ik nu krijg zou kunnen slagen. En ik besef dat zo hard, maar blijf het uitstellen, want misschien gaat het toch zo voorbij … En zo blijf ik in mijn vicieuze cirkel draaien. Rond en rond en rond en … al jaren aan een stuk. En ik kan fysiek niet goed tegen ronddraaien, maar mentaal is het ook stilaan op. Of is het eigenlijk gewoon al op en weiger ik dat nog altijd halsstarrig toe te geven …

Verjaardagsblues

Binnenkort is het weer van dattum. Mijn verjaardag. Een dag die de laatste jaren gewoon voelt zoals elke andere dag van de week. En een dag vol gemengde gevoelens. Dan weerklinkt er namelijk in mijn hoofd een stemmetje: goed gedaan jongen, weer een jaar verloren waarin je iets had kunnen maken van je leven.

En niet alleen de emoties van het verprutsen van mijn leven komen die dag nog meer dan anders bovendrijven. Zo was het ook op de dag van mijn verjaardag dat ik E. voor het laatst zag (maar dat wist ik toen nog niet en ik ga mezelf dat ook nooit kunnen vergeven) toen we samen (met J., haar lief) naar een try-out van Henk Rijckaert gingen kijken en daarna nog eentje op mijn gezondheid zijn gaan drinken. Ik herinner me eigenlijk nog best veel van die avond, ook al is dat jaren geleden. Ik heb zelfs de tickets en de sticker die we toen kregen nog. Oké, eerlijk is eerlijk, van de inhoud van de show herinner ik me niet zo bijster veel (sorry, Henk), maar ter mijner verdediging: ik heb het al moeilijk om me te herinneren wat ik gisteren at.

Een verjaardagsfeest zoals vroeger is er ook al lang niet meer. Dat was nooit een groot feest, enkel de grootouders die op bezoek kwamen (want ja, mijn meter en peter die kwamen toch nooit) om taart/pannenkoeken/wafels/… te eten. Maar ja, die gaan op een gegeven moment ook allemaal dood natuurlijk (toch 3 van de 4 al). Nu is er wel nog taart met mijn ouders en broers en zussen en schoonbroer en nichtje. En mezelf. Maar ik heb het moeilijk om daarvan te genieten. Het lukt me gewoon niet (meer). En dat is toch echt sneu.

Eigenlijk zou ik heel graag nog eens die opwinding van het jarig zijn terug willen vinden/krijgen. Verjaardagskaartjes ontvangen waardoor je weet “iemand denkt aan mij”. Slingers aan het plafond. Niet op voorhand weten wat er in je cadeautje(s) zal zitten. Ongeduldig wachten op je visite “want ze gingen hier toch om 15u00 zijn en het is al 15u05”. Kaarsjes uitblazen op de taart. Gewoon oprecht blij zijn. Ik wou dat het kon.

Misschien volgend jaar.

Nambia

Eerder deze week had de Amerikaanse president Donald Trump het in een speech over Nambia. Je weet wel, dat onbestaande 55ste land op het Afrikaanse continent. Hoongelach van overal op onze planeet was zijn deel. En terecht.

Hij is echter niet de eerste politicus die al eens een nieuw land verzon. Zo was er in januari nog de Poolse minister van Buitenlandse Zaken, Witold Waszczykowski, die vertelde dat Polen voor hun kandidatuur voor een zitje in de VN-Veiligheidsraad de volledige steun had gekregen van San Escobar. Je weet wel, dat prachtige onbestaande Caraïbische eiland.

Een ‘slip of the tongue’ zo verklaarde de Poolse minister later. Hij bedoelde eigenlijk San Cristóbal y Nevis (de Spaanse vertaling van Saint Kitts and Nevis), maar na een vliegreis van 22u was hij een beetje moe en had hij zich vergist. Pijnlijk, maar het kan gebeuren.

Maar wees eerlijk, verzinnen we niet allemaal weleens een nieuw land in ons hoofd? Een land waar alleen maar peis en vree is. Waar niemand arm of uitgesloten is. Waar niet de bomen maar de straten moeten wijken voor meer groen. Waar er echt chocolademelk komt uit de uier van bruine koeien(*). Waar de treinen gewoon op tijd rijden. Waar er geen lelijke lintbebouwing is. Waar politici niet na elke zin hun mond met zeep zouden moeten spoelen, maar gewoon hun job doen met respect voor iedereen. Waar wilde dieren wild mogen zijn en niet worden opgesloten achter tralies (**). Waar je gewoon met knuffels mag betalen wanneer je niet genoeg geld bij je hebt. Waar je gewoon (dag en nacht) kan rondlopen zonder dat je schrik moet hebben om door klootzakken aangerand te worden. Waar je gewoon mag zijn wie je bent zonder dat je een etiket krijgt opgeplakt.

Dromen we daar niet allemaal eens van?

 

(*) Onderzoek toont aan dat 7% van de Amerikaanse volwassen(!) bevolking dus echt denkt dat dit zo is. Dat zijn 16,4 miljoen mensen. En het zou me zelfs niet verwonderen moest hun oranje leider daar eentje van zijn.

(**) Of als ze dan toch in gevangenschap moeten leven, dat ze dat dan mogen doen binnen nog veel grotere domeinen dan nu het geval is. De kans dat je als bezoeker een dier eens niet te zien krijgt, omdat hij/zij aan de andere kant van het domein zit, moet je er dan maar bijnemen. In het wild is dat ook zo.